Uniwersytet Jagielloński w Krakowie stał się kolebką wielu odkryć naukowych i utalentowanych naukowców, którzy zasłynęli nie tylko w Polsce, ale i za granicą. Na szczególną uwagę zasługuje kierunek chirurgia, gdzie studiowało i wykładało wielu wybitnych lekarzy, w tym profesor Ludwik Rydygier – informuje strona ikrakow.net.
Ludwik Rydygier był jednym z najsłynniejszych polskich chirurgów XIX-XX wieku, profesorem, doktorem medycyny i generałem brygady Wojska Polskiego. Człowiek ten włożył wiele wysiłku w rozwój chirurgii jamy brzusznej, a jego badania są wykorzystywane do dziś.
O życiu lekarza, jego karierze i innych ciekawostkach można przeczytać w poniższym artykule.
Edukacja i początki kariery medycznej
Ludwik Rydygier urodził się w 1850 roku w dawnych Prusach, w niewielkiej miejscowości Dusocin. Mimo że przyszły chirurg nosił wówczas niemieckie nazwisko, zawsze uważał się za Polaka, nigdy tego nie ukrywał, a później, gdy pojawiła się okazja, zmienił nazwisko na polskie, pod którym jest znany wśród współczesnych.
W dzieciństwie Ludwik musiał dużo podróżować po całym kraju, więc uczęszczał do kilku gimnazjów w różnych miastach. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczął studia medyczne, najpierw w Krakowie, a następnie na Uniwersytecie w Greifswaldzie. W 1873 roku ukończył studia i otrzymał dyplom, a rok później z powodzeniem obronił pracę doktorską. Ze świadectwem ukończenia studiów i wystarczającą wiedzą Ludwik Rydygier natychmiast rozpoczął karierę w medycynie.
We wczesnych latach swojej kariery pracował w klinikach w Gdańsku i Greifswaldzie, a także w Chełmnie, gdzie otworzył nawet własną klinikę. Jej Ludwik poświęcił prawie 10 lat swojego życia, ale zawsze chciał osiągnąć więcej. Uwielbiał pracę naukową, badania i odkrycia, dlatego przeniósł się do Krakowa, gdzie w 1881 roku pojawił się wakat na kierowniczym stanowisku w Katedrze Chirurgii Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Rydygier jednak nie dostał tej pracy. Faktem jest, że o to stanowisko ubiegało się wielu lekarzy, którzy również mieli znaczące osiągnięcia i doświadczenie. Nie było łatwo konkurować z takimi kandydatami, a rząd austriacki nalegał, aby stanowisko objął Jan Mikulicz-Radecki. Ostatecznie relacje Mikulicza-Radeckiego z wpływowym Theodorem Billroth załatwiły sprawę: został on kierownikiem Katedry Chirurgii na uniwersytecie.
Mikulicz-Radecki pracował na tym stanowisku przez kilka lat, w tym czasie zrobił wiele pożytecznych rzeczy dla kliniki uniwersyteckiej, a następnie przeprowadził się do innego miasta. W tym samym czasie, w 1887 roku, Rydygier mógł przejąć katedrę i kontynuować owocną pracę naukową.
Następnie Rydygier przeprowadził się do Lwowa, gdzie został zaproszony do kierowania nowo utworzoną Katedrą i Kliniką Chirurgii przy uniwersytecie. Tutaj mieszkał i pracował do końca swoich dni, biorąc udział w wojnie ukraińsko-polskiej, podczas której aktywnie tworzył służby medyczne i sanitarne dla wojska. Zmarł nagle na atak serca również we Lwowie, gdzie został pochowany najpierw na Cmentarzu Łyczakowskim, a później na Cmentarzu Orląt Lwowskich.
Osiągnięcia słynnego chirurga
Ludwik Rydygier nazywany jest ojcem polskiej chirurgii przewodu pokarmowego. Jako pierwszy przeprowadził dwie operacje żołądka: pierwsze w Polsce chirurgiczne usunięcie odźwiernika u pacjenta z rakiem żołądka oraz pierwszą na świecie pylorektomię wrzodów żołądka, przy użyciu własnej metody. Rydygier wprowadził również do społeczności medycznej nową metodę chirurgicznego leczenia choroby wrzodowej poprzez gastroenterostomię.
Ludwik Rydygier był autorem ponad 200 ważnych prac naukowych, jednym z założycieli Towarzystwa Chirurgów Polskich i organizatorem pierwszego zjazdu chirurgów polskich w 1889 roku. Poza pracą naukową opublikował także szereg podręczników z zakresu zakażeń chirurgicznych, techniki chirurgicznej i neurochirurgii. Jednocześnie wybitny naukowiec zajmował się problemami ortopedii, traumatologii, urologii i ginekologii. Niektóre z jego technik chirurgicznych są stosowane do dziś.
Skandaliczna strona działalności naukowca
Poza licznymi osiągnięciami i znaczącym wkładem w rozwój polskiej chirurgii, profesor Ludwik Rydygier został zapamiętany również ze swoich skandalicznych działań. Chyba najgłośniejszym z nich był fakt, że naukowiec kategorycznie sprzeciwiał się możliwości zdobywania przez kobiety wykształcenia medycznego i pracy w zawodzie lekarza.
Ludwik Rydygier zadeklarował swój stosunek do kobiet w medycynie, gdy był dziekanem Wydziału Medycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1897 roku podjął realne działania mające na celu uniemożliwienie kobietom studiowania na jego wydziale: głosował przeciwko przyjmowaniu kobiet na wydział. Jego krótkie ogłoszenie w ówczesnej prasie stało się jeszcze bardziej znane:
„Precz z Polski z dziwolągiem kobiety lekarza!”.
Mimo tak ostrej pozycji i jawnej pogardy wobec kobiet, Ludwik Rydygier został zapamiętany jako wspaniały chirurg, człowiek, który stał u początków chirurgii jamy brzusznej w Polsce. Jego imieniem zostało nazwanych kilka placówek medycznych i ulic w polskich miastach.