Narciarstwo jest niezwykle popularne w Krakowie, ale nie zawsze tak było. Dzięki troskliwym ludziom sport ten z roku na rok zyskiwał na popularności. Na początku XX wieku nie tylko w Krakowie, ale i w całej Polsce nastąpił prawdziwy boom narciarski. Więcej o rozwoju narciarstwa w Krakowie można przeczytać na stronie ikrakow.net.
Szkoła norweska i austriacka
W 1907 roku w Krakowie i innych polskich miastach powstały pierwsze stowarzyszenia narciarskie. Jednak to Zakopane stało się głównym polskim ośrodkiem narciarstwa.
W 1907 roku Stanisław Barabasz, Mariusz Zaruski i Mieczysław Karłowicz założyli Karpackie Towarzystwo Narciarskie i Zakopiański Oddział Narciarzy. Głównym celem założycieli była popularyzacja narciarstwa w terenie górskim. W 1908 roku rozpoczęły się regularne treningi narciarzy.
W tym samym czasie powstały dwie szkoły narciarskie. Lilienfeld zapewniała szkolenie z dużym naciskiem na praktykę i bezpieczeństwo. Ucząc się tutaj, narciarz musiał nabyć umiejętności, które pozwolą mu szybko i bezpiecznie dotrzeć do celu. Na czele tej szkoły stał Zdarsky.
Z kolei szkoła norweska skupiała się na gracji, czyniąc z narciarstwa prawdziwą sztukę akrobacji.
Warto zauważyć, że narciarstwo nie było dostępne dla zwykłych ludzi, była to oferta dla elity. Nie każdego było stać na regularne wyjazdy w Tatry i zakup drogiego sprzętu. Już w pierwszej dekadzie XX wieku zaczęły kursować specjalne pociągi narciarskie, przewożące miłośników tego sportu na trasie Kraków-Zakopane-Lwów.
Te pierwsze narty miały ponad 2 metry wysokości i były wyposażone w metalowe mocowania i liny.
Rozwój narciarstwa w Krakowie
Na początku 1912 roku w Krakowie zaczęły powstawać towarzystwa i kursy narciarskie, a prasa publikowała liczne artykuły na temat narciarstwa. Wszystko to zachęcało ludzi do uprawiania narciarstwa i próbowania swoich sił. W 1912 roku zaczęto organizować pierwsze zawody narciarskie, które gromadziły wielu widzów. Kolej oferowała miłośnikom narciarstwa specjalne zniżki na przejazdy.
W 1919 roku, po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w Zakopanem powstał Polski Związek Narciarski. Jego członkowie wzięli udział w międzynarodowym kongresie w Saint-Chamond. W 1924 roku powstała Międzynarodowa Federacja Narciarska (FIS).
W 1920 roku narciarstwo było w Krakowie bardzo popularne. Dla adeptów tej dyscypliny były organizowane wycieczki górskie i kursy. Gazety publikowały modne, drogie stroje i sprzęt dla narciarzy.
Warto zauważyć, że pierwsi narciarze nosili ciepłe kurtki i wełniane czapki. Głównym i najważniejszym elementem ubioru narciarzy były długie spodnie, które najczęściej chowane były do butów.
Pierwsze skocznie narciarskie w Krakowie
Pierwsza skocznia narciarska w Krakowie została zbudowana na początku 1920 roku. Znajdowała się na północnym stoku góry Sikornik. Występowali na niej najlepsi polscy narciarze. W 1950 roku skocznia została zdemontowana.
W 1950 roku, pod kierownictwem Stanisława Marusarza, rozpoczęto prace nad nową skocznią narciarską. Uroczyste otwarcie i pierwsze zawody w skokach narciarskich odbyły się w lutym 1951 roku. Zwycięzcą został Antoni Wieczorek, który ustanowił rekord w skoku na 33 metry.
Kolejne zawody, które odbyły się w marcu 1951 roku, wygrał zawodnik z Krakowa, Władysław Dzięgiel. W sumie na skoczni odbyło się kilka zawodów, ostatnie w styczniu 1963 roku. Wówczas wzięło w nich udział 40 zawodników z różnych polskich klubów sportowych. W zawodach wzięło udział ponad 1500 osób.
Analizując powyższe, można założyć, że na początku XX wieku mieszkańcy Krakowa byli bardzo entuzjastycznie nastawieni do narciarstwa.