Piłka nożna to jeden z najpopularniejszych sportów w Polsce. Każde polskie miasto ma swoją własną historię piłki nożnej, a Kraków nie jest wyjątkiem. O rozwoju piłki nożnej w Krakowie przeczytasz na ikrakow.net.
Pierwsza gra, zasady
Za oficjalne narodziny polskiej piłki nożnej uznaje się rok 1890. To właśnie w tym roku powstała pierwsza drużyna piłkarska Cracovia. Mecze odbywały się najpierw w Parku Jordana, a później na boisku na Błoniach. Gra miała charakter rozrywkowy i odbywała się bez reguł.
Pierwsza drużyna ze Lwowa, Sokół Lwowski, przyjechała do Krakowa w 1894 roku. Warto zaznaczyć, że oficjalnie udokumentowany mecz piłkarski odbył się w Krakowie 14 lipca 1894 roku. Przeciwko sobie zagrali wówczas Sokół Lwowski i Krakowski, a mecz trwał 6 minut. Lwowska drużyna wygrała wynikiem 1:0, a decydującą bramkę zdobył Wołodymyr Chomicki.
Po tym meczu zaczęły powstawać lokalne kluby, a piłka nożna w Krakowie zaczęła się rozwijać. Pomimo faktu, że gra stawała się coraz bardziej popularna, potrzeba było kilku lat, aby w Krakowie powstały kluby i drużyny.
Jeśli chodzi o zasady, to ulegały one ciągłym zmianom. W 1897 roku po raz pierwszy ustalono, że każda drużyna musi mieć 11 zawodników, a mecz będzie trwał 90 minut. Ponadto bramkarz mógł dotknąć piłki tylko w obrębie pola karnego, a nie na całym boisku. W 1909 roku bramkarze zaczęli nosić inne stroje niż reszta drużyny.
Poważne zawody
W 1912 roku reprezentacje Lwowa i Krakowa zakończyły rozgrywki „towarzyskie”. Stało się to za sprawą Ludwika Żeleńskiego, postaci wyjątkowej w pierwszym okresie rozwoju polskiej piłki nożnej. Rok wcześniej Żeleński został założycielem i prezesem Polskiego Związku Piłki Nożnej. Jako pierwszy zorganizował rozgrywki w Polsce.
2 czerwca 1912 roku rozpoczęły się rozgrywki w Parku Jordana. Rywalizowały ze sobą drużyny ze Lwowa i Krakowa. Pierwszą bramkę zdobył Artur Oleniak z krakowskiej Wisły, ale prawdziwym bohaterem meczu był Józef Kałuża z Krakowa, któremu udało się strzelić 2 gole. Ostatecznie krakowska drużyna pokonała lwowską 3-1.
Lwowianie byli oburzeni zwycięstwem krakowskiej drużyny i nie zamierzali się poddawać, dlatego 27 października 1912 roku we Lwowie odbył się mecz rewanżowy. Gra okazała się trudna, a mecz zakończył się skandalem, bo gdy lwowska drużyna zaczęła wygrywać, krakowska opuściła boisko.
Rozgrywki pomiędzy drużynami lwowskimi i krakowskimi trwały aż do wybuchu I wojny światowej. Wznowiono je dopiero w 1919 roku. Wówczas zawody odbyły się już w Rzeczypospolitej. Tym razem krakowska drużyna pokonała lwowską wynikiem 3:1, ale walka o Puchar Żeleńskiego trwała aż do 1925 roku. Odnosząc trzy zwycięstwa z rzędu, Cracovia zdobyła trofeum.
Wśród gwiazd lokalnego futbolu, w których kochali się kibice, należy wymienić Józefa Kaługę i Henryka Reymana.
Rozwój piłki nożnej w Krakowie
W 1925 roku wystartował Puchar Polski, który rozgrywany był według dość skomplikowanego regulaminu. Finałowe starcie odbyło się pomiędzy krakowską Wisłą a lwowską Spartą. Decydujący mecz odbył się w 1926 roku, a na stadionie oglądało go 1500 osób. Zwyciężyła Wisła, a decydującą bramkę zdobył w ostatniej minucie Reyman.
W 1927 roku piłka nożna w Krakowie wkroczyła w nowy etap – po raz pierwszy mistrzostwa Polski rozegrano w formie ligi piłkarskiej. Wówczas doszło do kontrowersji, ponieważ Cracovia zbojkotowała rozgrywki. Mimo to w gronie 14 drużyn znalazły się 2 krakowskie: „Wisła” i „Jutrzenka” oraz trzy drużyny ze Lwowa. Wisła zdobyła pierwszy tytuł.
Przed wybuchem II wojny światowej Kraków mógł pochwalić się trzema zwycięstwami. Drużyn w mieście przybywało, ale do ekstraklasy przebijali się tylko nieliczni, ci, którzy potrafili pokazać się z dobrej strony i mieli doskonałe umiejętności piłkarskie.